Ukryte pary a nagie pary: jak dostrzec różnicę

Nagie pary łatwo rozpoznać, bo dwie komórki otwarcie pokazują tych samych dwóch kandydatów. Ukryte pary odwracają perspektywę: dwie cyfry pojawiają się tylko w tych samych dwóch komórkach wiersza, kolumny albo bloku, nawet jeśli komórki mają jeszcze dodatkowe notatki. Para chowa się w bałaganie. Gdy ją znajdziesz, każdego innego kandydata z tych dwóch komórek można skreślić. Ten kontrast chroni przed plateau, w którym rozumiesz pary w teorii, ale skanujesz złą część siatki kandydatów.

Co sprawia, że para jest ukryta?

Ukryta para istnieje w jednej jednostce — wierszu, kolumnie albo bloku 3×3 — gdy dwie cyfry mogą pojawić się dokładnie w tych samych dwóch komórkach i nigdzie indziej w tej jednostce. Załóżmy, że cyfry 2 i 7 występują tylko w r4c3 i r4c8, a te komórki obecnie pokazują {1,2,7} i {2,5,7}. Ponieważ wiersz 4 musi zawierać i 2, i 7, te dwie komórki są zarezerwowane dla pary. Kandydatów 1 i 5 można usunąć z komórek pary. Naga para robi porządki z drugiej strony: dwie komórki mają już tylko {2,7}, więc 2 i 7 można usunąć z pozostałych komórek jednostki.

Jak niezawodnie znajdować ukryte pary

1. Pracuj w jednej jednostce naraz. Wybierz wiersz, kolumnę albo blok z kompletnymi, aktualnymi notatkami kandydatów. Ukryte pary to wzorzec na poziomie jednostki, więc mieszanie komórek z różnych miejsc niczego nie dowodzi.
2. Licznik pozycji według cyfry. Zamiast szukać komórek z dwoma kandydatami, pytaj, dokąd może pójść każda brakująca cyfra. Zakreśl cyfry, które w jednostce pojawiają się dokładnie w dwóch komórkach.
3. Porównaj lokalizacje dwukomórkowe. Jeśli dwie różne cyfry dzielą dokładnie tę samą parę komórek, tworzą ukrytą parę. Przed porządkami komórki mogą mieć dodatkowych kandydatów.
4. Usuń dodatki z komórek pary. Zostaw w tych komórkach tylko dwie ukryte cyfry. Nie usuwaj cyfr pary z innych jednostek, chyba że uzasadnia to osobna reguła.
5. Ponownie oceń przecinające się jednostki. Wyczyszczenie pary może stworzyć nagą parę w przecinającym bloku albo odsłonić ukrytą jedynkę gdzie indziej. Zaktualizuj kandydatów, zanim zaczniesz kolejne poszukiwanie.

Przykład: ukryte {2,7} w wierszu 4

Załóżmy, że w wierszu 4 brakuje cyfr 1, 2, 5, 7 i 9. Kandydat 2 pojawia się tylko w r4c3 i r4c8. Kandydat 7 też tylko w r4c3 i r4c8. Pozostałe cyfry mają jeszcze pozycje gdzie indziej w wierszu. Ten powtórzony układ lokalizacji rezerwuje dwie komórki dla 2 i 7.

1. Zapisz mapę pozycji. Dla cyfry 2 zapisz c3/c8. Dla cyfry 7 zapisz c3/c8. Identyczna mapa jest dowodem; ważniejsza niż to, ile notatek obecnie widać w którejkolwiek komórce.
2. Wyczyść pierwszą komórkę. Jeśli r4c3 to {1,2,7}, usuń 1. Wiersz 4 musi rozłożyć 2 i 7 na dwóch zarezerwowanych komórkach, więc na 1 w r4c3 nie ma miejsca.
3. Wyczyść drugą komórkę. Jeśli r4c8 to {2,5,7}, usuń 5. Obie komórki pokazują teraz {2,7} i ukryta relacja staje się widoczną nagą parą.
4. Korzystaj z nowej widoczności ostrożnie. Ponieważ komórki pary dzielą wiersz 4, usuń 2 i 7 z pozostałych notatek wiersza 4, jeśli zostały przez nieaktualny zapis. Jeśli dzielą też blok, para działa również w tym bloku.

Typowe błędy ukrytej pary

Lista ćwiczeń ukrytej pary

• Zanim szukasz ukrytych podzbiorów, miej kompletne notatki kandydatów w jednym zatłoczonym wierszu, kolumnie albo bloku.
• Wypisz każdą brakującą cyfrę i kolumny albo wiersze, w których może wystąpić; porównaj cyfry z dokładnie dwiema lokalizacjami.
• Przed porządkami sprawdź, że obie cyfry dzielą te same dwie komórki i żadna nie ma trzeciej lokalizacji.
• Po porządkach zeskanuj dwie przecinające jednostki pod kątem jedynek, zablokowanych kandydatów albo nowo widocznej nagiej pary.

Trenując ukryte pary, przestań pytać „które komórki mają dwie notatki?” i zacznij pytać „dokąd ta cyfra jeszcze może pójść?”. Ta zmiana punktu widzenia oddziela ukryte podzbiory od nagich. Weź klasyczną siatkę poziomu Trudny z kompletnymi kandydatami, badaj jedną zatłoczoną jednostkę naraz i zapisuj mapy dwupozycyjne, aż zbieżne lokalizacje staną się oczywiste.

Pytania o ukryte pary